SOWA OPAC : Gminna Biblioteka Publiczna w Boguchwale

Książka

W koszyku

oceń

Ten się śmieje, kto ma zęby / Zyta Rudzka. - Warszawa : Wydawnictwo W.A.B. - Grupa Wydawnicza Foksal, 2022. - 252, [4] strony ; 20 cm.

(Archipelagi)

Autor

Rudzka Zyta (1964- ). Autor

Forma i typ

Książki Proza

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Temat

Fryzjerzy Kobieta Relacje międzyludzkie Wdowieństwo

Gatunek

Powieść obyczajowa

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Boguchwała - Wypożyczalnia dla Dorosłych

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.162.1-3 (1 egz.)

Recenzje:

Wybitna proza.

Książka „Ten się śmieje, kto ma zęby” spotkała się z mieszanym, ale żywym odbiorem. Bohaterką powieści jest starsza kobieta Vera, wdowa, która po śmierci męża, musi na nowo odnaleźć się w życiu, jednak wcześniej musi zająć się pochówkiem męża. Wszyscy uczestnicy zwrócili uwagę na wyjątkowy język i bezkompromisowy styl autorki. Bohaterka, choć pozornie zgorzkniała i obcesowa, wzbudziła podziw swoją siłą, niezależnością i ciętym językiem. (...) Rozmawiano też o samotności, śmierci i społecznej niewidzialności osób starszych.
~EF

Główną bohaterką nagrodzonej publikacji „Ten się śmieje, kto ma zęby” jest niejaka Wera. Jeszcze do niedawna prowadziła swój męski zakład fryzjerski i bardzo kochała ten fach. W chwili gdy ją poznajemy stara się zorganizować pochówek dla swego zmarłego męża Karola. Karol był dżokejem, który w swej karierze zdobył mnóstwo nagród. Ale co mu z tego, jak teraz przeniósł się do zupełnie innego świata. Wera błąka się po znajomych i nieznajomych, (...) wyprzedaje wszystko co ma, by pochować Karola w sposób godny, ale zachowując przy tym minimalizm. Wera i Karol przeżyli ze sobą całe życie i to właśnie o ich wspólnym bytowaniu jest ta historia, a także o różnego rodzaju miłostkach i anegdotkach z życia zawodowego. Wera mimo takich, a nie innych kolejek losu jest kobietą silną, charyzmatyczną, twardo stąpającą po ziemi. Absolutnie „nie daje sobie w kasze dmuchać” nikomu. Straciła w życiu wszystko, ale idzie dalej w towarzystwie swego psa Waciaka, nie oglądając się na innych. Wera to nie bohaterka do lubienia, czy nielubienia. Jest bezczelna, prosta, odważna, zaskakująca. Ona ma przykuwać uwagę swoim naturalnym, jak dla niej, sposobem bycia i zwyczajnością, bo ludzie z takim sposobem bycia i pojmowania świata jak Wera są także wśród nas. I to jest niezaprzeczalne. Zyta Rudzka w swej lekturze zachwyca czytelnika przede wszystkim niekonwencjonalną formą, językiem, indywidualnym, oryginalnym stylem. Jest mistrzynią w swoim fachu niczym jej Wera właśnie. Bardzo udana proza. Polecam!!!

Extra - niebanalnie, mięsiście, wulgarnie, wesoło, ale i z zadumą. Świetna pozycja....

Jest to nietypowa literatura, nie dla każdego, ale jak ktoś przeżył śmierć bliskiej osoby ...to zrozumie

Nie przebrnęłam. Język wulgarny, prymitywne spojrzenie głównej bohaterki skutecznie zniechęciło mnie od czytania.
Zdecydowanie nie moja wrażliwość literacka

Beznadziejna

Zyta Rudzka, bardzo teraz promowana medialnie oraz nagradzana, pisze tak, że od książki oderwać się nie można. Warstwa językowa, sposób łączenia słów, ich stylizacja dla mnie są wybitne. Ale zarówno " ten się śmieje, kto ma zęby" jak i nowsza " tylko durnie żyją do końca" w warstwie merytorycznej uświadamia mi, że jestem jednak w poglądach małomiasteczkowa i być może moralnie bardziej konserwatywna niż chciałabym przyznać. (...) A książkę polecam, poszukiwania odpowiedniego obuwia dla zmarłego męża są przyczynkiem do opowieści o czymś trochę głębszym, jednak jak dla mnie wciąż powierzchownym. Oceniam na 5, czuję na 4. Uważam, że warto.

Autorka zdecydowanie powiela pomysł James Joyce's i jego "Ulisesa". Monolog wewnętrzny, strumień świadomości, niejasna chronologią zdarzeń. Język barwny, przerywany dowolnie dowcipnymi dialogami, przedstawiający nieskomplikowane refleksje biseksualnej fryzjerki. Życie wewnętrzne postaci skupia się na "cycach" i "kudłach".

Książkę bardzo ciekawie się czyta, miejscami jest też naprawdę zabawna mimo mrocznej tematyki. Doceniam niesamowity język i to, że autorka uczyniła główną bohaterką starszą kobietę, która jest dumna, wyzywająca, rezolutna i nadal ma apetyt na życie mimo dotkliwego ubóstwa i traumatycznych przeżyć.
Jednocześnie niektóre pomysły zupełnie nie przekonują. Trudno zrozumieć, dlaczego Wera nigdy nie próbuje szukać pomocy medycznej dla ciężko chorego męża. (...) Rażąco nieprawdopodobna jest groteskowa lesbijska scena na końcu powieści. Mąż (Dżokej) to bezbarwna i niemal wyidealizowana postać. Można też odnieść wrażenie, że związki Wery opierały się przede wszystkim na pociągu seksualnym, niektóre sceny przywodzą zresztą na myśl literaturę pornograficzną.

Język może wulgarny, ale sam temat przygotowania godnego pochówku dla męża, gdy w domu się nie przelewa, to bardzo bliski temat.
Miesiąc po przeczytaniu pochowałam swoją mamę i było mi łatwiej zrozumieć. I tez trafił mi się ksiądz, który tylko na kasę czekał a już zapomniał, że miesiąc w miesiąc odwiedzał mamę.
Autorka pokazuje, że trzeba o wszystko walczyć, ale gdy walczysz to masz satysfakcję, że jest coś zrobione na 100%.

Ta książka pełna jest błyskotliwego humoru - choć nie jest to komedia. To opowieść o kolejnych utratach, pożegnaniach, żałobach i radzeniu sobie z nimi i historia kobiety nie poddającej się bolesnym doświadczeniom – silnej, odważnej, pewnej siebie i swojej wartości. Język, którym Rudzka opowiada tę „herstorię” jest bardzo dynamiczny, mocny w wyrazie i jednocześnie plastyczny, co czyni przekaz niezwykle sensualnym.

Świetna książka. Zyta Rudzka porusza w niej temat śmierci, żałoby i tego jak próbujemy sobie z nimi radzić. Główna bohaterka jest nami, tymi samymi, którzy po śmierci bliskiej osoby, musimy mierzyć się z prozą życia i jego zwykłą logistyką. Dosadny język podkreśla realizm emocjonalny. Książka warta przeczytania.